در ارتفاع 3900 متري و بر روي بلندترين قله كاذبي كه بر روي تيغه ها بود ، ديگر بادي وجود نداشت . در طول مسير تنها يك بار براي استراحت توقف كرده بديم و اينجا بهترين جا براي تكرار آن بود. منظره زيبايي از قله و خط الراس اشترانكوه و ديگر نقاط و شكوه همت دوستان همشهري كه همان موقع به قله رسيدند ، عطش ما را براي ادامه صعود و رسيدن به اين زيباي وحشي ، لحظه به لحظه افزايش مي داد.

قله میرزایی و دوستان برفراز آن

مسير خود را ادامه داديم و در فاصله 100 متري قله به آقايان عابدي و حقدادي رسيديم و متوجه شديم كه از تيغه ها صعود نكرده اند و از كف چال بوران و از يكي از برف چال هاي فرعي بالا آمده و به قله صعود كرده اند. تبريك و تبريك و تبريك تنها چيزي بود كه زبان ما بر مي آمد.

ساعت 12:45 از روي قله به نگين اشترانكوه لبخند زديم و خدا را شكر گفتيم كه قدرت تحمل اين سختي ها را براي درك اين زيبايي ها به ما داده.

محمدرضا مرادی و جواد خانلری

تهيه فيلم و عكس و سپس فرود به سمت چال بوران از دهليز فرعي كه با شيبي در حدود 60 تا 70 درجه و با برف تثبيت شده سرعت كار را افزايش داد. آقايان عابدي و حقداداي نيز از دهليز بعدي فرود رفته بودند . ساعت 15:10 در كنار چادر بوديم .پس از بدرقه دوستان همشهري و استراحت و جمع كردن چادر در شرايطي نه چندان مناسب كه در طي نيم ساعت در منطقه حاضر شده بود به سمت پايين به راه افتاديم و در ساعت 19:15 در قرارگاه كوهنوردي روستاي تيان به برنامه پايان داديم.

مسیر فرود

در پايان ضمن عرض تبريك به آقايان مهدي عابدي و بابك حقدادي و تشكر از ايشان به خاطر لطفشان در شب اول برنامه ، جا دارد آرزوي موفقيت و تندرستي و همچنين دوري از خطرات همراه با هيجان بالا را براي كوهنوردان سراسر دنيا داشته باشيم.                                                            

                                                       "به اميد صعودهاي سخت تر و زيبا تر"